వినుమని శ్రీరాముఁడు
మునిపల్లె సుబ్రహ్మణ్య కవి విరచిత 'అధ్యాత్మ రామాయణ కీర్తనల'లో ఈ కీర్తన అత్యంత ప్రాముఖ్యత కలిగినది. హనుమంతునికి శ్రీరామచంద్రుడు స్వయంగా ఆత్మజ్ఞానాన్ని బోధించే ఘట్టమిది. .
పల్లవి
వినుమని శ్రీరాముఁడు తాఁ బలికెను విశదముగను జేరి
తాత్పర్యం: శ్రీరామచంద్రుడు తన వద్దకు వచ్చిన హనుమంతునితో "నేను చెప్పే పరమార్థాన్ని స్పష్టంగా విను" అని ప్రేమగా పలికాడు.
విశేషం: ఇక్కడ గురువు (రాముడు) శిష్యుడికి (హనుమంతుడికి) ఉపదేశం చేసే క్రమం మొదలవుతుంది.
అనుపల్లవి
జనకజచే విన్న యనిలజునికి జ్ఞానజనకమౌనట్లుగాను మోదముతోను
తాత్పర్యం: అప్పటికే సీతాదేవి ద్వారా కొన్ని విషయాలు విన్న ఆంజనేయుడికి, పరిపూర్ణ జ్ఞానోదయం కలిగేలా రాముడు సంతోషంతో ఈ బోధ చేస్తున్నాడు.
విశేషం: సీతమ్మ 'ప్రకృతి' కి సంకేతం, రాముడు 'పరమాత్మ' కు సంకేతం. ప్రకృతి ద్వారా కలిగిన జ్ఞానం, పరమాత్మ బోధతో పరిపూర్ణమవుతుందని భావం.
చరణం 1
సమతను ఆత్మానాత్మ పరాత్మల జాడలు త్రివిధములు పవనజ
మమతాహంకార కర్తృత్వములన మరినయ్యది యాత్మ-
రమణ ననృత జడ దుఃఖములను నీరసమయినది యనాత్మ నిత్యము
విమలము సత్యజ్ఞానానందాత్మిక మిదియె పరాత్మ మహాత్మా
తాత్పర్యం: ఓ ఆంజనేయా! లోకంలో ఆత్మ, అనాత్మ, పరాత్మ అని మూడు రకాలుగా వ్యవహరిస్తారు.
మమకారం, అహంకారం, తానే చేస్తున్నాననే కర్తృత్వ భావం కలిగినది 'ఆత్మ' (జీవాత్మ).
అసత్యమైనది, చైతన్యం లేనిది (జడము), దుఃఖానికి కారణమైనది 'అనాత్మ' (శరీరం/ప్రకృతి).
ఎల్లప్పుడూ ఉండేది (నిత్యము), నిర్మలమైనది, సత్య-జ్ఞాన-ఆనంద స్వరూపమైనది 'పరాత్మ' (పరమాత్మ).
విశేషం: ఈ చరణంలో వేదాంత పరమైన 'సచ్చిదానంద' లక్షణాలను కవి చాలా సులభంగా వివరించారు.
చరణం 2
ఆకాశము త్రివిధంబయినట్లు పరాత్మ త్రివిధమాయెఁ దెలియఁగ
నైకముగాను పరాకారము జలాశయ బింబితమైనఁ
జేకొని తదవచ్ఛిన్నాకాశము చెలఁగి భిత్తియందు నెంతయు
ప్రాకటముగ నిటు ప్రతిబింబితమై ప్రబలిన దీచాయ శ్రీయాంజనేయ
తాత్పర్యం: ఆకాశం ఒక్కటే అయినా అది ఉన్న చోటును బట్టి మూడు రకాలుగా కనిపిస్తుంది (మహాకాశం, ఘటాకాశం, జలాకాశం). అలాగే పరమాత్మ కూడా మూడు రూపాల్లో కనిపిస్తాడు.
అనంతమైన ఆకాశం వంటిది పరమాత్మ.
కుండలో ఉన్న ఆకాశం వంటిది జీవాత్మ.
నీటిలో కనిపించే ఆకాశ ప్రతిబింబం వంటిది మాయా స్వరూపం.
విశేషం: అద్వైత వేదాంతంలో 'ఆకాశం' ఉదాహరణ చాలా ప్రసిద్ధమైనది. దేహం అనే కుండ పగిలిపోతే, లోపలి ఆకాశం బయట ఆకాశంలో కలిసిపోయినట్లే, జీవుడు దేహ భ్రాంతి వీడితే పరమాత్మలో కలిసిపోతాడు.
చరణం 3
చాతురి మీఱి నఖండాద్వితీయ చైతన్యము వలన బింబభూతుఁడై
త్రివిధాహంకారవిరాట్పురుషుఁడు చూపట్టె
అతనియం దాభాసరూపమయి భూతేంద్రియమనోవృతమయి
ఖ్యాతి గాంచి జీవాత్మయనఁ దనరెఁ గనుఁగొనుమీ జాడ క్రమముతోడ
తాత్పర్యం: విభజించడానికి వీలులేని ఒకే ఒక చైతన్యం (పరమాత్మ) నుండి, మాయా ప్రభావం వల్ల విరాట్ పురుషుడు ఆవిర్భవించాడు. ఆ విరాట్ పురుషుని అంశతో, పంచభూతాలు, ఇంద్రియాలు, మనస్సుతో కూడిన రూపమే 'జీవాత్మ' అని పిలవబడుతోంది. ఈ రహస్యాన్ని క్రమ పద్ధతిలో అర్థం చేసుకో.
చరణం 4
గుణమయ మాయకర్తృతయ పొసంగిన జీవత్వాది మలినములు
గణుతింప నవిచ్ఛిన్నమైన యవి యా పరాత్మ యందు
అనయమునను నారోపణ సేయుదు రజ్ఞానులు భువిలో నెఱుగఁక
అనిశము శుక్తి రజతమని భ్రమయుటే యాభాసమనఁ దగును దెలియనగును
తాత్పర్యం: సత్వ, రజో, తమో గుణాలతో కూడిన మాయ వల్ల కలిగే 'నేను చేస్తున్నాను' అనే కర్తృత్వ భావం, జీవుడననే అహంకారం వంటి మలినాలను అజ్ఞానులు స్వచ్ఛమైన పరమాత్మకు ఆపాదిస్తారు. ఇది ఎలా ఉందంటే.. ఎండలో మెరిసే ముత్యపు చిప్పను (శుక్తి) చూసి అది వెండి (రజతం) అని భ్రమపడటం వంటిది. ఈ భ్రమనే 'ఆభాస' అంటారు.
విశేషం: ఇక్కడ కవి 'శుక్తి-రజత' న్యాయాన్ని వాడారు. పరమాత్మ నిర్గుణుడు (ఎలాంటి గుణాలు లేనివాడు), కానీ మన అజ్ఞానం వల్ల ఆయనకు గుణాలను, కర్మలను ఆపాదిస్తాము. నిజం తెలిశాక వెండి మాయమై ముత్యపు చిప్ప ఎలా కనిపిస్తుందో, జ్ఞానం కలిగాక మాయ తొలగి పరమాత్మ కనిపిస్తాడు.
చరణం 5
చెలఁగు నవిచ్ఛిన్నత బ్రహ్మము విచ్ఛేదము కల్పితము గావున
నలభిన్నునకు పూర్ణాత్మకు నైక్యము వలనను సుజనులచే
అలఘు 'తత్త్వమ'స్యాది మహావాక్యములచేఁ బ్రకటమై యలరెడు
వెలయఁగ నైక్యజ్ఞానము గల్గ నవిద్య మాయమౌను గుణములతోను
తాత్పర్యం: బ్రహ్మము ఎప్పుడూ విడదీయరానిది (అవిచ్ఛిన్నం). జీవుడు వేరు, దేవుడు వేరు అనే భేదం కేవలం మన కల్పితం మాత్రమే. వేదాలలో చెప్పబడిన 'తత్త్వమసి' (అది నీవే) వంటి మహావాక్యాలు ఈ జీవాత్మకు, పరమాత్మకు ఉన్న అభేదాన్ని (ఒక్కటే అని) చాటిచెబుతున్నాయి. ఈ ఐక్య జ్ఞానం ఎప్పుడైతే కలుగుతుందో, అప్పుడు అవిద్య (అజ్ఞానం) దాని గుణాలతో సహా నశించిపోతుంది.
విశేషం: అద్వైత సిద్ధాంతంలోని ప్రధానాంశమైన 'జీవ-బ్రహ్మ ఐక్యం' ఇక్కడ వివరించబడింది. మహావాక్యాల ద్వారా గురువు శిష్యుడికి తన అసలు స్వరూపాన్ని గుర్తుచేస్తారని దీని సారాంశం.
చరణం 6
పావనులై యీ క్రమమెఱిఁగిన మద్భక్తులు మత్పదముఁ జెందుదు
రీ వసుధను భక్తివిహీనులుగ గర్హితులై దుర్మతులై
కేవలమును శాస్త్రగర్తములఁబడి కెరలి భవశతముల నొందుచు
భావముచెడి సుజ్ఞానదూరులయిపోవుట నిశ్చయము నీకేమి భయము
తాత్పర్యం: ఈ పరమ రహస్యమైన జ్ఞాన క్రమాన్ని తెలుసుకున్న నా భక్తులు పవిత్రులై నా పదమును (మోక్షాన్ని) పొందుతారు. కానీ, ఈ భూమిపై భక్తి లేనివారు, దుర్భుద్ధి కలిగినవారు కేవలం శాస్త్రాలనే గొయ్యిలో (చర్చల్లో, వాదనల్లో) పడి కొట్టుకుంటారు. వారు వందల కొద్దీ జన్మలు ఎత్తుతూ, నిజమైన జ్ఞానానికి దూరమైపోతారు. ఓ ఆంజనేయా! నీవు నా పరమ భక్తుడివి కాబట్టి నీకు ఆ భయం లేదు.
విశేషం: కేవలం పుస్తక పాండిత్యం లేదా శాస్త్ర చర్చల వల్ల జ్ఞానం కలగదని, భక్తితో కూడిన ఆత్మజ్ఞానం ఉంటేనే జన్మరాహిత్యం కలుగుతుందని రాముడు ఇక్కడ స్పష్టం చేస్తున్నాడు.
చరణం 7 (ఫలశ్రుతి / ముగింపు)
పరమమైన యీ యుపదేశము గోప్య మిది భక్తి లేనివారి
కరయ నింద్రరాజ్య మొసంగిన నియ్యకు మిది భవహరము
గరిమ నఖిల వేదాంతసారసంగ్రహము శుభావహము కనుఁగొను
సురుచిర శేషాచల శిఖర నివాసుఁడనై భువిలోను వెలసినాను
తాత్పర్యం: అత్యంత పవిత్రమైన ఈ ఉపదేశం చాలా రహస్యమైనది. భక్తి లేని వారికి దీనిని ఇంద్ర పదవి ఇస్తామన్నా సరే ఉపదేశించవద్దు. ఇది సంసార దుఃఖాన్ని పోగొట్టేది (భవహరము). సకల వేదాంతాల సారాంశమిది. శుభప్రదమైన ఈ పరమాత్మనైన నేనే ఇప్పుడు శేషాచల శిఖరము (తిరుమల) పై శ్రీవేంకటేశ్వరుడిగా వెలిశాను.
విశేషం: కవి ఇక్కడ రామకథను శ్రీవేంకటేశ్వర తత్త్వంతో ముడిపెట్టారు. అర్హత లేని వారికి (భక్తి లేని వారికి) జ్ఞానబోధ చేయడం వల్ల ప్రయోజనం ఉండదని, అది మరింత అనర్థానికి దారితీస్తుందని హెచ్చరించారు.
సారాంశం:
ఈ కీర్తన ద్వారా మునిపల్లె సుబ్రహ్మణ్య కవి, అద్వైత వేదాంత రహస్యాలను అత్యంత సరళమైన తెలుగులో అందించారు. రాముడే పరబ్రహ్మ అని, ఆయన భక్తి ద్వారానే ముక్తి లభిస్తుందని ఈ కీర్తన ఘోషిస్తోంది.
No comments:
Post a Comment