వినవే సత్యవాణి శర్వాణి

 మునిపల్లె సుబ్రహ్మణ్య కవి విరచిత 'అధ్యాత్మ రామాయణ కీర్తనల'లో ఇది మూడవది. పార్వతీదేవి అడిగిన సందేహాలకు సమాధానంగా పరమశివుడు రామతత్త్వాన్ని ఉపదేశించే ఘట్టం ఇది.

---

మునిపల్లె సుబ్రహ్మణ్య కవి - అధ్యాత్మ రామాయణ కీర్తన (బాలకాండము - 03)

పల్లవి:

వినవే సత్యవాణి శర్వాణి అలివేణి నీరజపాణి

• తాత్పర్యం: సత్యమునే పలికేదానా! ఓ శర్వాణీ (పార్వతీ)! తుమ్మెద రెక్కల వంటి నల్లని జుట్టు గలదానా! పద్మము వంటి హస్తములు కలదానా! నేను చెప్పేది శ్రద్ధగా వినుము.

అనుపల్లవి:

నను గోరి భజియించి నను మదిలో నుంచి నను వరదుఁడనౌదు సంశయము లేదు

మునుపు ఇటులిది యడుగరెవ్వరును మహాయోగివర సంభా-

వనము జీవన మమృతసేవనము జన్మపావనము

• తాత్పర్యం: నన్ను భక్తితో కొలిచి, నీ మనసులో నిలుపుకున్నావు కాబట్టి, నీ సందేహాలను తీర్చి నీకు వరప్రదాతను అవుతాను, ఇందులో సందేహం లేదు. ఇంతవరకు ఎవరూ ఇటువంటి గొప్ప విషయాన్ని నన్ను అడగలేదు. ఈ రామకథా గోష్ఠి మహాయోగుల జీవనము వంటిది, అమృత పానము వంటిది మరియు జన్మను పవిత్రం చేసేది.

---

చరణములు:

1. శ్రీరామునకు నమస్కారము జేసి యనివారణనాత్మతత్త్వము నీకు వివరింతు

నారాఘవుఁడు శౌరి యజ్ఞానహారి జితారి శ్రీవిహారి మాయాధారి

తారకకీర్తి సత్యజ్ఞానస్ఫూర్తి విదారితార్తి దేవతాచక్రవర్తి చిదానందమూర్తి-

యై రాజిల్లు శ్రీహరి మాయకెల్ల నాధారమైనందువల్ల మోహము కల్ల

శౌరి ప్రకృతికి నాది నిజమాయారూఢి జగములు సృజియించి య-

నారతము నభము గతి వెలిలోను పూర్ణతను బూను

• తాత్పర్యం: ఆ శ్రీరామచంద్రునికి నమస్కరించి, నీకు ఆత్మతత్త్వాన్ని వివరిస్తాను. రాఘవుడు సాక్షాత్తు విష్ణుమూర్తి. ఆయన అజ్ఞానాన్ని పోగొట్టేవాడు, శత్రువులను జయించినవాడు, మాయను ధరించినవాడు. ఆయన కీర్తి సంసారాన్ని దాటించేది (తారకము). ఆయన సత్యజ్ఞాన స్వరూపుడు, దుఃఖాలను హరించేవాడు, దేవతలకు చక్రవర్తి. ఆ శ్రీహరి తన మాయా శక్తితో జగత్తును సృష్టించి, ఆకాశం వలె అన్నిటిలోనూ నిండి ఉండి కూడా, దేనికీ అంటకుండా (సాక్షిగా) పూర్ణత్వంతో ఉంటాడు. కాబట్టి ఆయనకు మోహం కలగడం అనేది అబద్ధం (కల్ల).

2. వితతమాయచే నిర్మితమైన జగము విస్మృతి సూచిచుంబిత శిలచేతఁ బరిణమించు

గతియె కర్తృత్వము అతనికి లేదు దుర్మతులెఱుఁగ రీదారి కోర్కులుమీఱి

మతిహీనులైరి యేమనవచ్చు వారి సంసృతియె కోరి యందుచే బద్ధులైరి యామధుకైటభారి

అతిశుద్ధచిద్ఘనుఁడని తెలియక జ్ఞానమతనికిఁ గలదందురు భువిలోఁ గొందఱు

తత వసుద్యుతిలసన్మాలిక నుతగళాన్వితమయ్యు మఱిచిన

గతి మనస్థితుఁడౌ జగద్గురుని ఖలు లెఱుంగరని

• తాత్పర్యం: అపారమైన మాయతో నిర్మితమైన ఈ జగత్తులో జరిగే పనులకు రాముడు కర్త కాదు. అయస్కాంతం (సూచిచుంబిత శిల) దగ్గర ఉంటేనే ఇనుము కదులుతుంది, కానీ అయస్కాంతం ఏ పనీ చేయదు. అలాగే రాముని సన్నిధిలో ప్రకృతి పనులు చేస్తుంది తప్ప ఆయనకు కర్తృత్వం లేదు. మూర్ఖులు ఈ రహస్యం తెలియక, కోరికల్లో మునిగి సంసారంలో బద్ధులవుతున్నారు. ఆయన పరమ జ్ఞాన స్వరూపుడని తెలియక, ఆయనకు కూడా మనలాగే జ్ఞానాజ్ఞానాలు ఉంటాయని భ్రమపడుతున్నారు. మెడలో హారం ఉండి కూడా మర్చిపోయి వెతికే వాడిలా, తమలోనే ఉన్న పరమాత్మను దుష్టులు గుర్తించలేకపోతున్నారు.

3. అకటా సూర్యునియందు నప్రకాశత్వము యొకనాటికైనను యున్నదే? యటువలెనే

ప్రకటమై జ్యోతిస్వభావ మాత్మునియందు పనిలేదు మాయవాదు వీవికమీఁద

అకలంక గనవే నిత్యము నమ్మి మనవే రక్షకుఁడనవే శేషశైలేశు గనవే భక్తియు చేకొనవే

అకుటిలునకు చాంచల్యము చెప్పుటలు చలదృష్టికి చూడ నునికిపట్టు భ్రాంతమైనట్లు

సకలకాలములను ప్రభామాలికి పగల్రాత్రి లేనటులా-

త్మకును జ్ఞానాజ్ఞానములు రెండు లేనివైయుండు

• తాత్పర్యం: సూర్యునిలో చీకటి (అప్రకాశం) ఉండడం ఎప్పుడైనా సాధ్యమా? అలాగే స్వయంప్రకాశుడైన ఆత్మ (రాముని) యందు అజ్ఞానం ఉండదు. కళ్ళు తిరిగేవాడికి లోకమంతా తిరుగుతున్నట్లు కనిపిస్తుంది (భ్రాంతి), కానీ లోకం తిరగదు. అలాగే మాయావిలిప్తమైన బుద్ధి గలవారికి రాముడు దుఃఖిస్తున్నట్లు కనిపిస్తాడు. సూర్యుడికి పగలు-రాత్రి అనే భేదాలు ఎలా ఉండవో, జ్ఞానస్వరూపుడైన రామునికి జ్ఞానము-అజ్ఞానము అనే ద్వంద్వాలు ఉండవు. ఓ పార్వతీ! నిష్కళంకమైన మనసుతో ఆ శేషశైలేశుని (శ్రీరాముని) నమ్ము, ఆయనే రక్షకుడని తెలుసుకో.

---

విశేషాలు:

1. అద్వైత వేదాంతం: ఈ కీర్తనలో కవి అద్వైత వేదాంత సారాన్ని సులభంగా వివరించారు. పరమాత్మ సాక్షి మాత్రమే కానీ కర్త కాదు అనే విషయాన్ని 'అయస్కాంతం - ఇనుము' ఉదాహరణతో చక్కగా చెప్పారు.

2. అలంకారాలు: సూర్యుడు, ఆకాశం, అయస్కాంతం వంటి ఉపమానాలను వాడి రాముని నిర్గుణ తత్త్వాన్ని వర్ణించారు.

3. సంబోధనలు: పార్వతీదేవిని 'సత్యవాణి', 'శర్వాణి' అని సంబోధించడం ద్వారా ఆమె అడిగిన ప్రశ్నలోని జిజ్ఞాసను గౌరవించారు.